Wanneer het onderwerp partnergeweld ter sprake komt, denken we meteen aan het ontstellende beeld van een bont en blauw geslagen vrouw en een agressieveling van een man. Dit beeld heeft tot gevolg dat mannen zich jarenlang laten mishandelen zonder dat ze het zelf echt beseffen en het voor de buitenwereld verborgen blijft.
Het bagatelliseren van partnergeweld tegen mannen is nefast. Want wat de gevolgen betreft, blijkt het helemaal niet uit te maken of je nu een man of een vrouw bent. Mannen verliezen evengoed hun eigenwaarde, raken geïsoleerd en worden moe en neerslachtig en krijgen lichamelijke klachten. Ze weten ergens wel dat ze ‘overleven’ in plaats van leven, maar met hun ellende naar buiten komen is voor velen van hen geen optie.
Het is een misverstand dat partnergeweld altijd met klappen en schoppen gepaard gaat. Psychische terreur komt veel vaker voor en zeker wanneer het mannen betreft. Als je weet dat sluipende terreur voor het slachtoffer zelf heel moeilijk te herkennen is, kun je begrijpen dat familie of vrienden er helemaal blind voor blijven. Een blauw oog is een duidelijk bewijs, een gebroken ziel als gevolg van langdurige vernedering en manipulatief gedrag helemaal niet. Maar hoe herken je nu of je zelf slachtoffer bent van geweld?